معرفی فیلم‌های نامزد اسکار ۲۰۱۴ - قسمت دوم: کلاهبرداری آمریکایی

کد خبر 12871 - 1392 12 | تاریخ: 1014 روز پیش-1392/12/05 | ساعت: 19:58

نام فیلم
کلاهبرداری آمریکایی (American hustle)
عوامل اصلی و سابقه آن‌ها در اسکار
کارگردان: دیوید او. راسل (کارگردان محبوب این سال‌های اسکار که برای چهار فیلم اولش حتی یک نامزدی اسکار هم به دست نیاورد اما برای سه فیلم اخیرش، 5 بار نامزد جایزه اسکار شده که دو تایش به خاطر کلاهبرداری آمریکایی است: جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی)
تهیه کنندگان: چارلز روون (او که یکی از تهیه‌کننده‌های بتمن‌های نولان هم هست، با تهیه کلاهبرداری آمریکایی برای اولین بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم شده است)
ریچارد ساکل (این اولین نامزدی اسکار اوست که پیش از این تهیه فیلم‌هایی از جمله بین‌المللی (تام تیکور، 2009) را در کارنامه دارد)
مگان الیسون (باید کارهای او را دقیق‌تر دنبال کرد. به نظر می‌رسد دارد جای پای خودش را به عنوان یک تهیه‌کننده مهم، سفت می‌کند. سال گذشته برای فیلم سی دقیقه نیمه شب (کاترین بیگلو) نامزد اسکار بهترین فیلم شده بود و امسال برای دو فیلم کلاهبرداری آمریکایی و او (اسپایک جونز) در این رشته نامزد است. در کارنامه او همچنین تهیه فیلم‌های مهمی چون مرشد (پل توماس اندرسن) و بی‌قانون (جان هلیکات) به چشم می‌خورد).
جاناتان گوردون (سال گذشته برای تهیه فیلم قبلی دیوید او. راسل برای اولین بار نامزد جایزه اسکار شد و امسال این نامزدی را با کلاهبرداری آمریکایی تکرار کرد)
فیلمنامه‌نویسان: دیوید او. راسل
اریک وارن سینگر (دومین فیلمنامه سینمایی او، اولین نامزدی اسکار را برای او به همراه داشته است)
بازیگران: کریستین بیل (پیش از این تنها نامزدی اسکارش را برای بازی در فیلمی از دیوید او. راسل به دست آورده بود که برای آن جایزه اسکار را هم به دست آورده بود. کلاهبرداری آمریکایی دومین بار او را نامزد اسکار کرد. هر چند به نظر می رسد بیل این بار از بخت چندانی برای کسب جایزه برخوردار نیست).
بردلی کوپر (این دومین نامزدی پی در پی اسکار برای بردلی کوپر است. بار قبلی هم برای بازی در فیلم قبلی دیوید او. راسل نامزد اسکار شده بود)
ایمی آدامز (پیش از این سابقه 4 نامزدی ناکام اسکار را در کارنامه دارد. به نظر می‌رسد با حضور رقیب قدری چون کیت بلانشت، پنجمین نامزدی اسکار هم برای ایمی آدامز ثمری نخواهد داشت).
جنیفر لاورنس (اگر امسال همچون سال قبل برای بازی در فیلمی از دیوید او. راسل جایزه اسکار را دریافت کند، آمار شگفت‌انگیزی از خود بر جای خواهد گذاشت: دو اسکار پی در پی در حالی که تنها 23 سال دارد)
فیلمبردار: لینوس ساندگرن (در طول دوران کاری‌اش نامزد هیچ جایزه مهمی نشده است)
موسیقی متن: دنی الفمن (یار غار تیم برتن و سازنده موسیقی متن چند تا از مهم‌ترین فیلم‌های دو دهه اخیر، پیش از این چهار نامزدی ناکام در جوایز اسکار داشت. اما امسال نتوانست داوران اسکار را متقاعد کند که برای پنجمین بار او را نامزد اسکار کنند).
تدوین: آلن باوم گارتن (با این فیلم برای اولین بار نامزدی اسکار را تجربه می‌کند)
جی کسیدی (برای اولین بار با تدوین فیلم INTO THE WILD (شان پن) نامزد اسکار شد. دو فیلم اخیر دیوید او. راسل، او را دو بار پی در پی نامزد جایزه اسکار کرده‌اند).
کریسپین استراثرز (دومین نامزدی اسکارش را تجربه می‌کند. مثل جی کسیدی، او هم برای کتاب بارقه امید، فیلم قبلی دیوید او. راسل نامزد اسکار شده بود).
ژانر: جنایی/ درام
بودجه: حدود 40 میلیون دلار
فروش آمریکا (تا 19 فوریه 2014): 142 میلیون و 203 هزار و 597 دلار
مجموع فروش جهانی: 214 میلیون و 489 هزار و 338 دلار
امتیاز در متاکریتیک: 90 بر اساس 47 نقد
امتیاز در آی ام دی بی: 7.6 بر اساس 120 هزار و 500 رأی
امتیاز در راتن تومیتوز: 93

american hustle 4 - caffecinema

جوایز مهم
نامزد ده جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردان، بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی و 4 جایزه در 4 رشته بازیگری، برنده جوایز گلدن‌گلوب بهترین فیلم کمدی – موزیکال، بهترین بازیگر زن نقش اصلی فیلم های کمدی – موزیکال و بهترین بازیگر زن نقش مکمل به همراه 4 نامزدی دیگر در جوایز گلدن‌گلوب، برنده سه جایزه بفتا از جمله بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی و بهترین بازیگر زن نقش مکمل و نامزد 7 جایزه بفتای دیگر، برنده جایزه بهترین تیم بازیگری از انجمن بازیگران آمریکا، یکی از ده فیلم برگزیده سال از دید AFI و انجمن ملی نقد فیلم، برنده جوایز بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر زن نقش مکمل از انجمن منتقدان فیلم نیویورک، برنده جایزه بهترین تیم بازیگری از جشنواره فیلم پالم‌اسپرینگز
نظر منتقدان
مایکل فیلیپس (شیکاگو تریبون – امتیاز: 100): کلیت فیلم – ضیافتی از کلاه‌برداری و مدل‌های خیره‌کننده مو – شاداب، بامزه و زنده است.
کایل اسمیت (نیویورک پست – امتیاز: 50): کلاهبرداری آمریکایی فیلمی است که به صورت معکوس ساخته شده است... این فیلم نیازهای بازیگران را بیشتر در نظر می‌گیرد تا نیازهای مخاطب را. هیچ روحی زیر آن یقه‌های پلی‌استر وجود ندارد.

نظر عوامل فیلم
دیوید او. راسل: چیزی که مردم می‌توانند ببینند این است: «آه، این کاری است که او دارد در این لحظه انجام می‌دهد... این، نکته او است». داستان برای من تابعی از شخصیت‌ها است. (به نقل از هالیوود ریپورتر)
بردلی کوپر: ... تمام فیلم درباره «شکل دادن دوباره است». درباره تلاش کردن. می‌دانید؟ این که چطور خودتان را محکوم کنید که در زندگی پیشرفت کنید. و تمام شخصیت‌ها به شکلی دارند این کار را انجام می‌دهند. (به نقل از hereandnow.wbur.org)

نظر مخاطبان
Lorcx (کاربر سایت متاکریتیک) (امتیاز: 10): دیوید او. راسل یک بار دیگر اثبات می‌کند که چه کارگردان خوبی است. تیم بازیگری به نحو حیرت‌انگیزی قدرتمند است؛ قابل‌ذکر ترینشان هم جنیفر لاورنس و کریستن بیل... اگر شما طرفدار دیگر آثار او. راسل هستید عاشق این فیلم خواهید شد.
Sodlid (کاربر سایت متاکریتیک) (امتیاز: 0): منتقدان، کریسمس من را از بین بردند. سخت بود که بی‌خیال همه این ریویوها شوم، اما این فیلم خسته‌کننده بود... شخصیت‌های این فیلم بیشتر به درد یکی از قسمت‌های برنامه شنبه‌شب به صورت زنده می‌خوردند.


نظر نویسندگان کافه‌سینما درباره فیلم
ارغوان اشتری (***): گروه بازیگران مشهور و نقش آفرینی های درخشان و طراحی صحنه و لباس خوب که ما را به سال های 1970 می برد.فیلمی آمریکایی به معنای واقعه کلمه. اما به فیلم بیش از حد اهمیت داده اند!
یاسمن رضایی (1/2*): اسم با مسمایی است، کلاهبرداری ای که با چاشنی امریکایی بودنش، جذاب و شیرین می شود. دیوید اراسل، اگرچه نابغه ی قرن نیست، اما مسلما استاد فضاسازی و بازی های خوب یکدست است.
محسن شرف‌الدین (**): اگر زمینه چینی و شخصیت پردازی که در نیمه ابتدایی کلاهبرداری آمریکایی صورت گرفته است با یک پایان بندی منسجم همراه می شد، بدون شک این فیلم را به صدر بهترین های سال می رساند. اما در حال حاضر با فیلم معلول و ناقصی طرف هستیم که میتوان در مورد آن فقط از تعدای بازی خوب یاد کرد و در ادامه تاسف خورد. مخصوصا باید به حضور درخشان ایمی آدامز و کریستن بیل اشاره کرد که اگر رقبای سرسختی مثل کیت بلانشت (در یاسمین غمگین) و لئوناردو دیکاپریو(در گرگ وال استریت) نداشتند، می شد از جایزه اسکارشان مطمئن بود.
امیر عباس صباغ (****): فیلمی به شدت هوشمندانه و خوش ساخت، با ضرباهنگی تند که به لطف موسیقی درخشان دنی الفمن به فضاسازی درخشانی از سینمای دهه هفتاد هالیوود می‌رسد. یک فیلم آمریکایی تمام عیار که کلاسِ آموزنده‌ای از شخصیت‌پردازی و بازی های درخشان است. اراسل، با حقه های فراوان مخاطبش را به بازی می گیرد و در پایان او را در موقعیتی قرار می دهد که به آن دیالوگ کلیدی اواسط فیلم «کار زندگی همینه...نه سیاه، نه سفید... کاملا خاکستری» برسد. شاه کلید آثار اراسل در همین دیالوگ نهفته است. در جهان بینی او خوب و بد آنقدر در هم تنیده اند که تفکیک آنها از هم سخت ترین کار ممکن است. این همپوشانی همواره برای اراسل لذت بخش بوده و دراینجا بی آنکه بخواهد شخصیت هایش را به خاطر حماقت ها، جهالت و یا جاه طلبی هایشان قضاوت کند، انتقادات صریحی را نثار جامعه آمریکا (از دزد و پلیس گرفته تا رئیس مافیا و سناتور) می کند. «کلاهبرداری آمریکایی» ترجمانی امروزین از تئوری داروین (که در آن هرگونه ای از موجودات زنده تنوع های مساعد را ابقا و تنوع های نامساعد (ناسازگار) را حذف خواهد كرد) است. که با جمله ای از ایروینگ (کریستین بیل) «تحت هر شرایطی باید زنده می موندم، واسه همین یه هنرمندِ کلاهبردار شدم» آغاز شده و با گفتن مونولوگ «هنر بقا داستانیه که تمومی نداره» از زبان همین کاراکتر به پایان می رسد
سید آریا قریشی (1/2*): خوش آب و رنگ، از لحاظ ظاهری جذاب و از نظر ریتم یکدست است. اما علی‌رغم سر و شکل کاملاً دهه هفتادی‌اش بیشتر ادای دهه هفتاد به نظر می‌آید تا ادای دین به فضای آن دوران. کلاهبرداری آمریکایی به عنوان چند قاب ثابت، بسیار دهه هفتادی است، اما از نظر تکنیکی نمی‌تواند حال و هوای آن دوران را زنده کند. راش (ران هاوارد) را ببینید. بازآفرینی فضای دهه هفتاد یعنی آن! از سوی دیگر وقتی چیزی حدود نیمی از زمان یک فیلم به تلاش برای معرفی و پیچیده‌کردن شخصیت‌ها اختصاص پیدا کند (داستان اصلی کلاهبرداری آمریکایی عملاً با گذشت چیزی حدود یک ساعت از زمان فیلم آغاز می‌شود)، غیر قابل قبول است که در نهایت کل ماجرا را وابسته به یک پیچش یک‌بارمصرف داستانی کنیم.
آریان گلصورت (*): باز یک فیلم متوسط دیگر از کارگردانِ محبوب اسکار. در این چند سال اخیر دیگر عادت کرده‌ایم که شاهد تحویل گرفتن فیلم‌های متوسط دیوید او راسل توسط آکادمی باشیم. کلاه‌برداری آمریکایی به جز تیم بازیگران‌اش نکته ویژه‌ای ندارد. فیلمی با گره‌افکنی‌ها و گره‌گشایی‌های دم دستی و پایانی که نمی‌تواند انتظارات مخاطب باهوش را برآورده کند.
علی ملاصالحی (*): کاری که دیوید راسل در این فیلم کرده در اصل ترکیب المانهای موفق چند فیلم اخیرش هست. یک کریستین بیل دفرمه (حالا اینجا چاق و کچل به جای لاغر در فیلم مبارز)، یک جنیفر لارنس دیوانه (عینا منطبق بر نقشش در Silver Lining Playbook) و یک داستان کلاهبرداریه دست چندم و بی مایه. تنها امتیاز فیلم همین است که لااقل داستان(هرچند بسیار ضعیفی) دارد. وتنها بازده بلند مدتش شاید ضربه زدن به کارنامه بازیگر کاریزماتیکی مثل کریستین بیل است.
مدیسا مهراب‌پور(1/2**): کلاهبرداری آمریکایی فیلم خوبیست و برای دیوید او راسل یک پیشرفت بزرگ محسوب می شود اما هنوز هم با یک شاهکار فاصله ی زیادی دارد. کارگردان در مواجهه با کاراکتر هایش سردرگم است واین سردگمی (که بزرگترین ضعف فیلم هم محسوب می شود) در بسیاری از مواقع به کاراکتر ها هم منتقل می شود.
فیلم یک کریستین بیل ، امی آدامز و جنیفر لارنس فوق العاده دارد و بارزترین نکته اش ، هوش و نیروی خلاقه ایست که در جابه جایی مواضع اخلاقی در حوزه ی قدرت به کار می گیرد.


منبع : caffecinema

ارسال نظرات

userPhoto 3Neshaneh
جمع 14 + 2 چند است؟

ADVERTISING

مطالب مرتبط فرهنگ و هنر