شعری از ویلیام فاکنر

کد خبر 14253 - 1392 12 | تاریخ: 1002 روز پیش-1392/12/18 | ساعت: 00:15

 w [copy]

اگر غمی هست بگذار باران باشد
و این باران را
بگذار تا غم تلخی باشد از سر ِ غمخواری.
و این جنگل‌های سرسبز
در این جای
...در آرزوی آن باشند
که مگر من ناگزیر به برخاستن شوم
تا درون من بیدار شوند.
من اما جاودانه بخواهم خفت
زیرا اکنون که من این چنین
در تپه‌های کبودی که برفراز سرم خفته‌اند
بسان درختی
ریشه‌ها بازگسترده‌ام،
دیگر مرگ
در کجاست؟
اگرچه من از دیرباز مرده‌ام
این زمینی که چنین تنگ در آغوشم می‌فشرَد
صدای دم زدنم را
همچنان
بخواهد شنید

''برگردان احمد شاملو''


منبع : شعر سپید

ارسال نظرات

userPhoto 3Neshaneh
جمع 19 + 9 چند است؟

ADVERTISING

مطالب مرتبط فرهنگ و هنر