تئاتر درمانی(1)

کد خبر 14689 - 1392 12 | تاریخ: 1005 روز پیش-1392/12/20 | ساعت: 19:37

[copy].[1]

نوشته:  Rob Pramann, Ph.D., TEP Shepherd's Staff Training in Psychodrama
مترجم: مهرنوش نصوری
اولین بار در آپریل 1921 جی .ال مورنو1 (1974_1989) از مقوله ای به نام تئاتردرمانی نام برد. گرچه تئاتردرمانی دومین موضوع مورد علاقه او بود، اما تحقیق و کار بر این مقوله را تا آخر عمر ادامه داد. خلاقیت و مسئولیت درکارهای او مرکزیت داشت، اما هیچگاه روش های خود را به طور دقیق نمی نوشت و معمولا خاطرات و شعرهای خود را نیز به تحقیقاتش اضافه می کرد. "او مردی سرزنده بود و از بحث کردن نمی ترسید"(بلاتنر2 1988). نویسنده ای پرکار و متفکری تاثیرگذار بود. مورنو حدود 300 مقاله، کتاب و فصل دارد. اریک برنه3 (1970،ص 167) در کتابی با عنوان مروری دقیق بر گشتالت درمانی4 آورده است که فریتز پرل و دیگر روان درمان های فعال آن دوره به دلیل تحقیقات او بر سر دوراهی مانده بودند." بلاتنر این دوراهی را مشکل مورنو می نامید: در حقیقت تمامی تکنیک های رایج و مشهور را اولین بار مورنو در تئاتر درمانی مورد آزمایش قرار داده است، بنابراین بسیار مشکل بود که در این خصوص ایده اصلی را ارائه داد. " کسانی که درباره زندگی مورنو کتاب نوشته اند و همچنین خود مورنو می دانستند که هم او و هم روش هایش بحث برانگیزند. هر اند هر5 (1996 ص 87) نوشته است: در زمان زندگی مورنو بعضی مواقع بسیار دشوار بود که بتوان بین روش مخترع آن و روشی که مورنو اختراع کرده بود تفاوتی قائل شد. "اما خود مورنو نوشته است: هیچ بحثی درباره ایده های من وجود ندارد. آن ها در جهان پذیرفته شده اند، اما خود من بحث برانگیزم."
در این مقاله، سعی کرده ام  فواید، محدودیت ها و آسیب های بالقوه تئاتر درمانی را مورد بررسی قرار داده و توضیح دهم که چگونه به عنوان دانشجوی تئاتر درمانی(مربی و پزشک) بر پایه دانسته ها و تجارب شخصی به این موارد رسیده ام. من در این مقاله برای کسانی که به این موضوع علاقه دارند از تحقیقات دیگران نیز استفاده کرده اماگرچه مطالب بسیاری در مورد این تفکر پیدا کرده ام که مورد علاقه افراد زیادی است، اما برای من ارضا کننده و جالب نبودند. هر اند هر (1996 ص 104) نوشته است چالش برای درک نوشته های مورنو اشاره به این موضوع دارد که "ارتباط بین ایده ها صریح نیستند و به فرهنگ، همدلی، بینش و حس ششم خواننده متن برای پیدا کردن ارتباط بین آن ها بستگی دارد

فواید:
1.تئاتر درمانی استفاده گسترده ای دارد. در واقع مورنو  روشش را به عنوان روشی درمانی تصور نکرده بود و گفته بود روند درمانی نمی تواند کمتر از انسان ها اهمیت داشته باشد. همچنین در 1953 در ادامه کار بلاتنر در 1996 گفته است "من همیشه سعی کرده ام نشان دهم روش من مهم تر از روش های درمانی بوده است _ ایده های من بر این تاکید دارد که خلاقیت و تمایل فرد روی پیشرفت جسمی و روحی تاثیر دارد و بر همه جنبه های زندگی تاثیر می گذارد و همچنین من همیشه دوست داشتم که مردم به همان اندازه که به بیماری توجه دارند به مراحل سلامت نیز توجه کنند و از اینکه دکتر بلاتنر از همه کارهای مربوط به تئاتر درمانی در خانه، مدرسه و تجارت یادداشت برداری کرده است خوشحال ام.
2.تئاتر درمانی می تواند با بسیاری از روش های روان درمانی هماهنگ باشد. بلاتنر در 1988 هماهنگی تئاتر درمانی را با روان کاوی، رفتاردرمانی، گشتالت درمانی، هنر درمانی، بازی درمانی، بدن درمانی، تخیل درمانی، هیپنوتیزم درمانی، خانواده درمانی، گروه درمانی و دیگر روش های درمانی بررسی کرده است.
3.تئاتر درمانی می تواند در بسیاری از کانون ها و مجامع درمانی مورد استفاده قرار بگیرد. این مجامع می توانند از بزرگسالان، کودکان، افراد مسن، زوج ها، خانواده ها، گروه درمانی، گروه های تجاری، مراکز مذهبی، سلامت ذهن، معتادان و .... تشکیل شده باشند. (بلاتنر 1988ص 133_143، هولمز و کارپ 1991، کلرمن و هاگینز 2000)
4.از این روش می توان تنها در یک جلسه استفاده کرد.
5.تئاتر درمانی می تواند برای تکمیل درمان فردی و یا انواع دیگر درمان ها به کار رود. این روش می تواند به بیمار برای گذشتن از مشکلاتش کمک کند و یا  بیمارانی را که آمادگی لازم برای ادامه دادن به درمان را ندارند متقاعد کند که وضعیت سختی در انتظارشان است.  
6.اگرچه نقش بازی کردن ظاهر تئاتر درمانی است، اما به عنوان یک روش مداخله گر استفاده نمی شود. نقش بازی کردن در تئاتردرمانی، فرد را برای  مواجهه با دوستان، افراد خانواده و یا همکاران آماده می کند.
7.در تئاتر درمانی نقش بازی کردن، مهارت های همدلی را آموزش می دهد. تغییر نقش در تئاتر درمانی را مورنو ایجاد کرد که اساس روش او است.  در تئاتر درمانی شخص شرکت کننده خودش را جای افراد دیگر می گذارد و همه چیز را از دید آن ها تجربه می کند. بنابراین تئاتر درمانی چیزهای زیادی برای پیشرفت سلامت روحی به صورت حرفه ای دارد.
8.تئاتر درمانی روشی قدرتمند و موثر در ارتباطات است. مورنو در 1972 نوشته است: "از تئاتردرمانی می توان به عنوان علمی نام برد که حقیقت را از طریق نمایش بیان می کند. "  اگر یک تصویر بتواند ارزش هزاران کلمه را  داشته باشد پس چرا نمی توان از آن استفاده نکرد؟ این روش افراد و گروه ها را در سطح های مختلف ازطریق راه هایی نظیر بینایی، شنوایی، ذهنی، حسی عاطفی و ....  به هم متصل می کند. این روش می تواند برای افرادی با مشکل ایجاد ارتباط، نظیر کودکان و بزرگسالان، کمک با ارزشی باشد. از منظر درمانی من به این نتیجه رسیده ام که معمولا کلمات و تصاویر یک چیز را بیان می کنند، اما زمانی که مطلب توصیف شده را اجرا می کنیم  چیز  دیگری نمایان می شود که تا آن لحظه پنهان بوده و به همین ترتیب چیزی که یک فرد متوجه می شود زمانی روشن تر می شود که با نمایش نشان داده شود و نه فقط بیان شود.
9.تئاتر درمانی می تواند مسائل مختلفی را که شامل اتفاقاتی در گذشته، حال و آینده اند و یا آن دسته از درگیری های درونی و یا بیرونی را در بر گیرد. این روش، که مورنو آن را "واقعیت اضافی" نامیده است، به اینکه شخص چه کاری می تواند انجام دهد، یا باید انجام دهد و یا می خواهد انجام داد بستگی دارد و می تواند در درک واقعیت در فردی که توان خداحافظی با از دست رفته عزیز خود را ندارد کمک کند.."


منبع : ایران تئاتر

ارسال نظرات

userPhoto 3Neshaneh
جمع 20 + 8 چند است؟

ADVERTISING

مطالب مرتبط فرهنگ و هنر