تئاتر درمانی(2)

کد خبر 15219 - 1392 12 | تاریخ: 998 روز پیش-1392/12/25 | ساعت: 10:36

[copy]

محدودیت ها
تعداد زیادی از نویسندگان نقدهای وارد شده بر مورنو ، روش تئاتردرمانی او و تعداد دیگری از هم نسلان او را (بلاتنر1968 و هر اند هر 1996) مورد بررسی قرار داده اند. دومین کتاب مورنو (1959) در مورد تئاتردرمانی از شش سخنرانی تشکیل شده است که او برای تعدادی از چهره های پیشرو  در روانپزشکی و روان درمانی بازنویسی کرده و فرستاده است و همچنین پاسخ آن ها را برای آن دسته از خواننده هایی که به این موضوع علاقه دارند، بارنویسی کرده است. همانطور که قبلا اشاره کرده ام ترجیح می دهم آن دسته از مطالبی را که قانع کننده ترند و به این مقاله نزدیک ترند بیان کنم.
1.    کارگردانی در تئاتردرمانی متشکل از فنونی پیچیده و مرتبط از مهارت هاست. مورنو (1959ص83) از این فنون به عنوان تولید کننده، مشاور و تحلیلگر نام برده است. کلرمن(1992ص46) نیز آن ها را تحلیلگر، تهیه کننده، روان درمانگر و رهبر گروه می دانست. این فنون به صورت آشکار بر صحنه اجرا می شوند. تا زمانی که این مهارت ها به صورت عملی آموزش داده شوند و از تمرین ها و روش های کاملا مرتبط استفاده شود، بسیار ضروری است که مربی محیطی آرام را به وجود آورد که مانع ایجاد مشکلات شود. من کاملا آگاهم که به عنوان مربی این روش، به وجود آوردن چنین محیطی وظیفه من است و شامل استفاده از مهارت هایی است که کارگردان در نقش مربی  به آن نیاز دارد.
2.    تنها نکته ای که فکر می کنم  متخصصان باید به آن توجه کنند استفاده از این روش در تئاتر درمانی های فردی است، یعنی وقتی که کارگردان نقش بی طرفانه کارگردانی را، زمانی که جابه جایی نقش ها امکان پذیر نیست، به شخص آسیب پذیر می دهد.
آسیب های بالقوه
1.    تئاتر درمانی تنها به صورت تجربی آموزش داده شده است. آموزش شامل تعدادی از تئاتر درمانی هایی است که در آن شرکت کننده نقش هایی نظیر شخصیت اصلی، کارگردان و شخصیت های تماشاگر را تجربه می کند. در هر جلسه اتفاقات قبلی به منظور  مشخص کردن و همچنین بحث کردن روی قسمت های تکنیکی تکرار می شود و ممکن است برای آماده کردن فرد برای ایفای نقش های مختلف تمرین هایی نیاز باشد.
این مسئله تفاوت بین آموزش و تئاتردرمانی را نشان می دهد و همچنین راهی برای جلوگیری از تبدیل جلسات تمرین به جلسات تئاتردرمانی را بازگو می کند. این یکی از بحث انگیزترین موارد بین جامعه تئاتر درمان هاست. من در مقاله ای  راه های مختلفی برای ممانعت از تبدیل جلسات تمرین به جلسات  تئاتردرمانی را بازگو کرده ام که این موارد به دلیل ارزش آموزش عبارت اند از: موافقت با روش، توجه به این موضوع که هدف آموزش است و نه تئاتردرمانی و راهنمایی شرکت کننده در انتخاب مواردی برای جلسات. به علاوه کارگردان و مربی باید آگاهی داشته باشند که نباید شخصیت اصلی را از بین حساس ترین افراد انتخاب کرد.
تا حدودی آموزش در تئاتردرمانی، اصولی درمانی دارد و می تواند برون ریزی غیر مترقبه ای را به دنبال داشته باشد. در جلسه ای افراد شرکت کننده به این موضوع اشاره کردند که چگونه یک جلسه آموزشی ساده باعث یک برون ریزی عمیق در آن ها شده بود. بنابراین در اینجا نقش من به عنوان یک مربی و کارگردان ایجاد امنیت و آمادگی برای ممانعت از بروز اتفاقات ناگهانی است.
2.    محرمانه بودن کارها در آموزش گروه به همان اندازه اهمیت دارد که محرمانه بودن کارها در گروه درمانی و شرکت کنندگان باید با محرمانه بودن کار به عنوان یک شرط موافقت کنند. با این شرط آن ها تشویق می شوند که روابط کاری و مدرسه ای خود را با دیگر شرکت کنندگان تقسیم کنند. علاوه بر این اعضای گروه باید آگاه باشند که بر اساس اصول اخلاقی و قانون، همانطور که درمانگر اجازه  افشای موارد کار شده با آن ها را ندارد، آن ها نیز از این امر مستثنا نیستند.
3.    فشار گروه می تواند این احساس را در شرکت کنندگان به وجود آورد که آن ها برای شرکت در فعالیت ها مجبورند. بخشی از رضایت و قرارداد من با گروه، به عنوان روان درمانگر، این است که هر کسی حق نه گفتن به کارهای گروهی را داشته باشد. این موضوع به عنوان مقدمه ای برای آغاز آموزش اهمیت دارد و علاوه بر این، اهمیت موضوع باید برای همه شرکت کنندگان روشن شود.
4.    به طور معمول تماس فیزیکی بین شرکت کنندگان در طی جلسات تئاتردرمانی به وجود می آید و این عمل ممکن است برای برخی از افراد تجاوز محسوب شود، بنابراین هر گونه برخورد فیزیکی باید با رضایت شرکت کننده باشد و همه اعضای گروه باید آن را رعایت کنند تا از به وجود آمدن هرگونه مشکلی جلوگیری شود. مربی و کارگردان برای به وجود آوردن فضایی خوب برای همه موظف است و باید بداند که راه های زیادی برای جلوگیری از به وجود آمدن فضاهای ناامن برای همه وجود دارد که باید آموزش داده شوند.
5.    اگرچه این موارد به ندرت به وجود می آید، اما باید دانست که برخی از مشکلات روانی در این جلسات نمود پیدا می کنند و اقداماتی احتیاطی برای تمرکز جلسه روی آموزش و تئاتردرمانی مشخص شده اند که می تواند در این موارد کارساز باشند.
در اواسط دهه 70، به دلیل فعالیت عده ای با آگاهی کم به عنوان تئاتردرمانگر و یا مشاور تئاتردرمانی این روش جایگاه خود را ازدست داد، بنابراین نیاز است از آن عده که دانش و مسئولیت بالایی در این روش دارند حمایت شود.
در 1975 هیئتی آمریکایی از تئاتردرمانی گروهی، جامعه شناسی و روان درمانگر به وجود آمد که اهداف آن ها عبارت بود از:
1.    به وجود آوردن سطحی بین المللی با استاندارهای بالا در زمینه روان درمانی، تئاتردرمانی گروهی و جامعه شناسی.
2.    به وجود آوردن تعدادی متخصص بر پایه استانداردهای تعیین شده.
در روش آموزشی من دانش آموزان یاد می گیرند که بر اساس مهارت های خود تمرین کنند. آن ها در این روش با استانداردهای آموزشی برای تمرین تئاتردرمانی گروهی و روان درمانی که از سوی سازمان های مختلف و پیشرفته ایجاد شده است آشنا می شوند.


منبع : ایران تئاتر

ارسال نظرات

userPhoto 3Neshaneh
جمع 11 + 8 چند است؟

ADVERTISING

مطالب مرتبط فرهنگ و هنر