دنیای واقعی و مجازی

کد خبر 15766 - 1393 01 | تاریخ: 993 روز پیش-1393/01/01 | ساعت: 09:54

در اين مطلب با فناوري واقعيت مجازي آشنا مي شويد. توجه داشته باشيد که مفهوم «واقعيت مجازي» با «واقعيت افزوده» متفاوت است. در واقعيت افزوده کاربر در دنياي واقعي زندگي مي کند ولي مي تواند اطلاعاتي را در مورد اشيا و فضاي اطراف خود به صورت مجازي دريافت کند. يک مثال براي اين فناوري عينک گوگل است که به عنوان مثال اطلاعات لازم درباره يک مجسمه خاص در وسط ميدان شهر را مي دهد. اما در دنياي واقعيت مجازي با يک فضاي کاملا مجازي مواجهيد که اين حس را در شما القا مي کند که در وسط اين دنياي مجازي حضوري واقعي داريدو آن چنان در فضايي مجازي غرق مي شويد که مرز بين واقعيت و خيال را تشخيص نمي دهيد.
هر دنياي سه بعدي براي رسيدن به واقعيت مجازي چند قانون را بايد رعايت کند:

1. نمايي سه بعدي از محيط مجازي، به طوري که از ديدگاه کاربر اين دنيا به اندازه دنياي واقعي به نظر بيايد.

2. امکان ثبت و شبيه سازي حرکات کاربر با جزئيات کامل، به ويژه حرکات سر و چشم ها به طوري که با هر حرکت، تصاوير واقعيت مجازي دچار تغيير شود و تمامي تاثير حرکات کاربر به نوعي قابل مشاهده باشد.

 

بخش اول، غوطه وري:

غوطه ور شدن در دنياي واقعيت مجازي، يکي از بخش هايي است که باعث مي شود يک دنياي مجازي به دنياي واقعيت مجازي تبديل شود و رنگ و بوي واقعيت به خود بگيرد. به گزارش zoomit، در اين دنياي مجازي، کاربر احساس غوطه ور شدن و غرق شدن در دنياي مجازي را مي کند. وي همچنين احساس مي کند که مي تواند با دنياي مقابلش ارتباط برقرار کند و در واقع اثري متقابل بين او و دنياي مجازي وجود دارد. ترکيب اين 2 احساس يعني احساس غوطه وري و احساس اثرمتقابل بين وي و دنياي مجازي راکه او بدان وارد شده است، telepresence مي گويند. اين احساس سبب مي شود تمام توجه شما به دنياي مجازي متمرکز شود و از اتفاقات و حوادثي که در دنياي واقعي برايتان رخ مي دهد، بي خبر باشيد.دانشمند رشته کامپيوتر، جان استوئر درباره کيفيت دنياي واقعيت مجازي مي گويد: کيفيت دنياي مجازي وابسته به 2 عامل پهناي اطلاعات و عمق اطلاعات است.عمق اطلاعات را مي توان ميزان و کيفيت داده هايي که در بستر سيگنال ها بين کاربر و رايانه در دنياي مجازي رد و بدل مي شود، دانست. براي يک کاربر اين عامل را مي توان وابسته به رزولوشن صفحه اي که روي چشم مي گذارد، قدرت بصري و گرافيکي محيط، قدرت سيستم صوتي و... دانست. جان استوئر، پهناي اطلاعات در واقعيت مجازي را نيز وابسته به تعداد ابعاد حس هايي که در دنياي مجازي شبيه سازي شده است مي داند.
تاکنون سيستم هاي بسياري به وجود آمده است که از لحاظ بصري ، صوتي و... بعضي از احساسات را به خوبي در دنياي واقعيت مجازي پياده و منتقل مي کنند، اما دانشمندان و مهندسان سال ها ست در پي راهي هستند تا ابعاد ديگري از احساسات همچون حس لامسه را به اين دنياها منتقل کنند. اين گستره از احساسات در دنياي واقعيت مجازي را سيستم هاي haptic مي نامند.براي اين که احساس غوطه ور شدن در کاربري که به دنياي مجازي وارد مي شود، نتيجه بخش باشد بايد ابعاد اين دنيا در ديدگاه وي هم اندازه يک دنياي واقعي باشد و تغييراتي که در وي صورت مي گيرد در دنياي مجازي نيز متعاقبا انجام شود. براي مثال، اگر يک شي در وسط اتاق ساخته شده با واقعيت مجازي وجود دارد، زماني که کاربر در هر نقطه يا زاويه اي از اتاق قرار مي گيرد بايد آن را مشاهده کند و شمايل جسم نيز بسته به زاويه اي که کاربر در آن قرار دارد، تغيير کند. اين موضوع همچنين بايد با نرخ فريم حداقل 20 تا 30 فريم در ثانيه همراه باشد تا کاربر به طور کامل حس کند در يک دنياي مجازي قرار دارد.

 

بخش دوم، احساس تعامل با دنياي مجازي:

غوطه ور شدن در دنياي مجازي يک چيز است و اين که کاربر به طور کامل خود را جزئي از آن بداند چيز ديگر. اولين نمونه هاي واقعيت مجازي که به صورت عمومي در اختيار کاربران قرار گرفته است، شايد به لحاظ بصري و حسي توانسته باشد بعضي احساسات و جنبه هاي بصري را به کاربران ارائه دهد، اما هرگز موفق نشده است کاربر را به طور کامل در اين دنياي مجازي غرق کند. براي مثال ممکن است که يک هدست بزرگ را روي سر شما قرار دهند يا شما را در يک محفظه بگذارند که در آن يک فيلم از پيش ضبط شده در حال پخش است و براي القاي حس باد، به عنوان مثال از تهويه هوا و صداي باد استفاده کنند. شايد اين به خودي خود تجربه جالبي باشد، اما تا زماني که بخشي از اين دنياي مجازي نباشيد، نمي توانيد به طور کامل آن را لمس کنيد و در آن غرق شويد. بنابراين تعامل کاربر و محيط و امکان برقراري ارتباط موثر بين کاربر و محيط همان چيزي است که مي تواند باعث به وجود آمدن يک تجربه واقعي از دنياي واقعيت مجازي شود.

 

سخت افزار:

سوالي که شايد ذهن بسياري را مشغول کند آن است که آيا واقعيت مجازي، به يک سخت افزار پيچيده و يک ابر رايانه مشابه آنچه در فيلم هاي سينمايي ديده مي شود، نياز دارد؟ پاسخ اين است که واقعيت مجازي را حتي با رايانه معمولي که از يک کارت گرافيک نه چندان قدرتمند و سخت افزار معمولي بهره مي برد نيز مي توان مورد استفاده قرار داد. در واقع رايانه شما تنها بايد به قدري قدرتمند باشد تا بتواند از پس پردازش هاي معمولي که واقعيت مجازي نياز دارد ،بربيايد. در واقع قالب پردازش هاي اين فناوري را هدست هاي واقعيت مجازي اجرا مي کنند. هدست هايي که با پوشاندن چشم ها و نمايش همه آنچه قرار است در دنياي مجازي برايتان اتفاق بيفتد، شما را به دنياي ديگري منتقل مي کنند.

 

هدست هاي واقعيت مجازي:

هدست هاي واقعيت مجازي انواع متفاوتي دارد. يکي از معمول ترين نوع اين هدست ها، HMD نام دارد. اين هدست شامل 2مانيتور مجزا براي هر چشم است. اين هدست ها با ايجاد نوعي احساس برجسته بيني ، باعث مي شوداجزاي محيط داراي عمق شود. نمونه هاي اوليه هدست هاي HMD از صفحه نمايش هاي CRT استفاده مي کردند، ولي امروزه با افزايش کيفيت LCDها اين نوع صفحه نمايش ها به جايگزين هاي مناسب تري براي استفاده در هدست هاي واقعيت مجازي تبديل شده اند.CAVE يا Cave Automatic Virtual Environments نيز نوع ديگري از دنياي واقعيت مجازي را تشکيل مي دهد. در اين حالت که ابتدا در دانشگاه شيکاگو مورد بهره برداري قرار گرفت، با استفاده از پروژکتورها، تصاوير دنياي مجازي روي ديوار و زمين يک اتاق خالي منعکس مي شود و با پوشيدن هدست واقعيت مجازي که روي سر افراد قرار داده مي شود، مي توان قدم به دنياي مجازي گذاشت. در اين حالت، ابعاد و گستره بصري دنياي مجازي افزايش پيدا مي کند و در نتيجه احساس غوطه وري بيشتر مي شود.نوع ديگري از سخت افزارهاي واقعيت مجازي مربوط به سيستم هاي رديابي حرکات است. در اين سيستم ها، کاربر با اتصال سيم هايي به خود، بايد خود را روبه روي يک صفحه نمايش قرار دهد. در اين نوع سيستم ها، دستگاه با اندازه گيري و آناليز زاويه ديد و محلي که کاربر به آن نگاه مي کند، اطلاعات را مستقيم به صفحه انتقال مي دهد. در اين نوع سيستم ها به دليل نياز به اتصال کاربر به دستگاه ها، محدوده حرکت کاهش پيدا مي کند و به همين دليل چندان نمي توان آن را با هدست هاي واقعيت مجازي قياس کرد.در تمامي انواع واقعيت مجازي، دستگاه هاي ورودي ديگري نيز وجود دارد که باعث هر چه بيشتر شدن تعامل و غوطه وري کاربر با دنياي مجازي مي شود. از جمله اين دستگاه ها مي توان به دستکش ها، کنترلرها يا تردميل هايي اشاره کرد که براي شبيه سازي بيشتر حرکات کاربر تهيه و توليد شده است.

 

فناوري هاي مشهورواقعيت مجازي:

شرکت هاي متعددي از شرکت هاي نه چندان نام آشنا همچون Oculus که اين روزها نام هدست واقعيت مجازي Oculus Rift آن ها را زياد مي شنويم تا شرکت سوني که با هدست واقعيت مجازي آن در نمايشگاه CES آشنا شديم، همگي مشغول کار براي ارائه هر چه بهتر اين فناوري به دنياي گجت هاي تازه هستند.

 

Oculus Rift:

Rift اولين بار در E3 سال 2012 قدرت خود را در معرض نمايش گذاشت. همين نمايش کوتاه و نه چندان عمومي، اين موضوع را به اثبات رسانيد که قرار است به زودي شاهد تغييرات تازه اي در دنياي بازي هاي ويدئويي باشيم. در نمايشگاه CES امسال، نمايش قابليت هاي تازه Oculus نشان داد که تيم سازنده طي اين مدت سخت مشغول رفع ايرادها و مشکلات اين محصول بوده اند و هم اکنون نيز با فناوري واقعي که تجربه اي حقيقي از واقعيت مجازي را برايمان مهيا مي سازد، روبه رو هستيم. صفحه نمايش بهبود يافته OLED با رزولوشن 1080p و قابليت هايي که باعث مي شودتجربه بازي کردن با Oculus Rift به يکي از برترين تجربه ها بدل شود، همگي بهبود يافته است تا تجربه بهتري را پيش روي ما بگذارد.

 

هدست واقعيت مجازي سوني:

متاسفانه اطلاعات چندان زيادي از هدست واقعيت مجازي سوني در دسترس نيست. هر چند يک نمونه از آن در نمايشگاه CES امسال به نمايش در آمد .هدست جديد سوني با نام HMZ-T3W، دستگاهي است که روي سر قرار مي گيرد و يک تصوير سه بعدي 150 اينچي مجازي را جلوي چشمان کاربر به نمايش مي گذارد. رزولوشن اين تصوير 720p يعني HD است و احساس يک سينماي بزرگ را به کاربر منتقل مي کند. همچنين هدفون هايي که داخل دستگاه نصب شده است، کيفيت صداي مطلوبي را ارائه مي کند که به دليل بهره گيري از قابليت صوتي Virtual Surround و قابليت هاي Dolby، در کنار نمايشگر بزرگ سه بعدي، مي تواند کاربر را در جاي خود ميخکوب کند! اين دستگاه در واقع از 2 نمايشگر کوچک تشکيل شده است که هر يک در مقابل يکي از چشمان کاربر قرار مي گيرد. در قسمت زيرين اين محصول، 2 دکمه براي تنظيم فوکوس هر يک از نمايشگرهاي داخل آن تعبيه شده است. در هر حال اين روزها يکي از بحث هاي داغ فناوري به هدست هاي واقعيت مجازي اختصاص دارد. هدست هايي که مي تواند تجربه کاربر از بازي کردن، تماشاي فيلم و دنياي مجازي را زير و رو کند. شايد اين فناوري همان توفاني باشد که سال هاست گيمرها منتظر آن هستند./


منبع : میگنا

ارسال نظرات

userPhoto 3Neshaneh
جمع 2 + 5 چند است؟

ADVERTISING