اسـاطیر سرزمین پارسیان!

کد خبر 8671 - 1392 07 | تاریخ: 1158 روز پیش-1392/07/16 | ساعت: 16:23

می‏ گویند اهورامزدا و اهریمن، فرزندان ایمان و شکِ «زروران» هستند؛ او که بی ‏فرزند بود، دست به نیایش برد و در لحظۀ ایمان، نطفۀ اهورامزدا و در لحظۀ شک، نطفۀ اهریمن در او نضج گرفت. از آن پس بود که اهورامزدا همت به خلق دنیای پاکی و نور گماشت و اهریمن هم بی‏کار ننشست و هر چه زشتی و سیاهی و تلخی و ترس بود، همه را آفرید.

«فراخگرد» و «البرز»، دریا و کوهی کیهانی هستند که اهورامزدا آنها را آفرید. رودخانۀ بزرگ و مقدس «وئه ‏دائتی» به «فراخگرد» می‏ ریزد و بستر داستان‏ها و قصه‏ های بسیاری است. ایرانیان باستان معتقد بودند با جاری شدن رودها و دریاها، زمین به هفت اقلیم تقسیم شد؛ اقلیمی که در میانه قرار گرفت «خونیرث» نام داشت و ایران در مرکز «خونیرث» بود.

راویان اساطیر ایران باستان چنین می‏ گویند که اهورامزدا آب‏های جهان را از قطره اشکش و آسمان نیلگون را از الماس کبودی آفرید. سپس زمینی گرد و پهناور در میانۀ آسمان‏ها آفرید و گیاهی از آن جوانه زد که «همه‏تخم» نام داشت و حامل همۀ گیاهان عالم بود. «ایوکداد» یا «یکتای آفریده» گاوی به سفیدی ماه بود که در کنارۀ رودخانۀ «وئه ‏دائتی» آفریده شد و چهارپایان جهان از او نصب می‏ برند.

و سرانجام اهورامزدا، انسان را آفرید؛ «کیومرث» یا «زندۀ میرا» در کنارۀ چپ رودخانۀ مقدس «وئه‏ دائتی» آفریده شد تا یاریگر اهورامزدا باشد. امشاسپندان و ایزدان از دیگر آفریده‏ های اهورامزدا هستند و بعد از آنکه اهورامزدا از آفرینش جهان فراغت یافت به او در چرخاندن چرخ هستی کمک ‏کردند.

ایزدان اساطیری ایران باستان بر چندین قسم هستند: اول، ایزدانی که پیش از ظهور زرتشت در ایران قدیم نیایش می‏شدند، ایزدانی چون «بهرام»، «مهر»، «آناهیتا» و «تیشتر». دوم، ایزدان دینی که به آیین ‏های دینی مربوط می‏ شوند همچون «آذر» و «هوم»؛ سوم، ایزدان طبیعی مانند «خورشید» و «آب» و چهارم ایزدان انتزاعی همچون «مهر» یا «بهرام».

این ایزدان در ایران باستان ستایش می ‏شدند و معابد بسیاری در پاسداشت آنها ساخته می ‏شد. تثلیث «اهورامزدا»، «مهر» و «آناهیتا» از اهمیت فوق‏ العاده‏ای در اساطیر ایران باستان برخوردار است و نموداری از جوهرۀ اندیشۀ ایرانیان باستان است. با ظهور زرتشت در 1000 تا 1200 سال پیش از میلاد مسیح(ع)، اهورامزدا که «سرور فرزانگان» است در مقام «آفریدگار بزرگ» ستایش شد و تاریخ دوازده هزارسالۀ آفرینش به چهار دورۀ سه‏ هزار ساله تقسیم شد که دورۀ اول شامل آفرینش اهورامزدا، اهریمن، امشاسپندان و ایزدان است. در دورۀ دوم پیش‏نمونه‏ های گیتی یعنی انسان، جانور، گیاه، آسمان و زمین آفریده شد. اهریمن و دیوان اهریمن در دورۀ سوم به پیش‏نمونه‏ های هستی حمله کردند و در دورۀ چهارم زرتشت پا به عرصۀ گیتی گذاشت. این نوشته به گردشی می‏ ماند در اماکن اساطیری ایران باستان که قصۀ ایزدان یا قهرمانانش را روایت می‏ کند.


منبع : همشهری سرزمین من

ارسال نظرات

userPhoto 3Neshaneh
جمع 11 + 8 چند است؟

ADVERTISING

مطالب مرتبط فرهنگ و هنر